สัดส่วนภายนอก
ไม่ว่ายุคสมัยไหน มือถือเปลี่ยนหน้ากากก็ยังเป็นตัวสร้างสีสันให้กับวงการได้เป็นอย่างดี อย่าง W508 นี่ก็เหมือนกัน หน้ากากแต่ละสี (ที่ไม่ใช่สีมาตรฐาน) สร้างความเจ็บจี๊ดถึงทรวงได้ดีทีเดียว คาดว่าทางเอสอีเองก็จะนำเอาหน้ากากลายอื่นมาขายด้วยล่ะเนอะ ยังไงลองติดตามกันดู

ด้านหน้า: จอแสดงผลแบบขาวดำใช้ในการแสดงสถานะของเครื่อง รวมทั้งบอกชื่อเพลงที่กำลังเล่นอยู่ได้ กระจกบนนี้เป็นแบบที่กันรอยขีดข่วนได้พอสมควร เลนส์กล้องมีไฟดวงเล็กอยู่ใกล้ๆ ซึ่งไม่มีประโยชน์อันใด และจะติดขึ้นมาตอนถ่ายวิดีโอเท่านั้น ส่วนปุ่มกดด้านล่างเป็นแบบสัมผัส แตะนิดเดียวก็สะดุ้งโหยง สั่งงานได้ทันใจ พอเปิดฝาออกมาปุ๊บ เราจะพบเลนส์รับภาพสำหรับวิดีโอคอลล์อีกตัวนึง และแผงปุ่มกดที่มีขนาดใหญ่ ใหญ่เสียจนต้องเอื้อมนิ้วระหว่างปุ่มกดบนสุดและล่างสุดแบบไกลลิบเลยแหละ

ด้านซ้าย: มีแค่ฟาสพอร์ตหัวเดียวกระเทียมลีบ

ด้านขวา: ปุ่มปรับเสียงและปุ่มล็อคเครื่อง เพื่อไม่ให้แตะโดนปุ่มสั่งงานเครื่องเล่นเพลงโดยบังเอิญ

ด้านหลัง: มีลำโพงอยู่ตัวใต้ฝาหลัง เมื่อเปิดฝาครอบออก สล็อตใส่เอ็ม 2 จะโผล่ขึ้นมาคู่กับสล็อตใส่ซิมการ์ดทันที ซึ่งเป็นปกติของยี่ห้อนี้ไปซะแล้ว

ภาพรวม: อย่านึกว่าเปลี่ยนหน้ากากได้แล้วงานประกอบต้องกรอบแกรบเหมือนครองแครงโดนทุบ นั่นมันล้าสมัยไปแล้ว W508 ทำกรอบชิ้นนอกออกมาได้ดีมาก ประกบทีแนบแน่นจนเราแกะไม่ออก ถ้าถามว่าแกะเปลี่ยนบ่อยๆ แล้วมันจะหลวมไหม อะไรที่มันใช้งานหนักเข้า คงต้องเสื่อมเป็นธรรมดาอยู่แล้ว แต่ยังไงก็ช่าง เราเชื่อว่าตอนแรกคนใช้จะเห่อ ซื้อหน้ากากมาเพิ่ม เปลี่ยนมันทุกวัน แต่พอนานไปก็ใช้อันเดียวนี่ล่ะ (วะ)

ชำแหละเครื่องใน
ขึ้นชื่อว่าเป็นยี่ห้อโซนี่ ยังไงเครื่องเล่นเพลงก็ต้องเป็นวอล์คแมน สำหรับรุ่นนี้เป็นเวอร์ชั่น 3.0 ที่ทำงานได้ดีเหมือนเดิม ปรับอีควอไลเซอร์ได้แบบเดิม แต่เราสงสัยอยู่อย่างว่า ทำไมถึงไม่เอารูเสียบแจ็ค 3.5 มิลฯ มาใส่เสียที หรือว่าต้องเป็นรุ่นท็อปทรมาณกระเป๋าอย่าง W995 เท่านั้น ในส่วนของความบันเทิงทางดนตรีด้านอื่นก็จะเป็นวิทยุเอฟเอ็มที่มาพร้อมแทร็คไอดี แอพพลิเคชั่นอยางมิวสิคเมทก็ช่วยสอนให้ผู้ใช้เล่นดนตรีได้ หรือมิวสิคควิซนี่ก็สนุก มันจะเล่นเพลงให้เราฟังท่อนนึง แล้วทายว่าเป็นเพลงอะไร
เซ็นเซอร์ตัวนึงที่ทำงานผ่านกล้องด้านนอกคือ เจสเจอร์ คอนโทรล เมื่อนาฬิกาปลุกดัง หรือมีสายเรียกเข้า เพียงเราโบกมือผ่านกล้องตัวนี้อย่างช้าๆ เหมือนนางสาวไทยโบกมือให้เด็ก เสียงเตือนนั้นก็จะดับ ฟังก์ชั่นนี้มีให้เห็นใน W380 แล้ว เห็นอีกทีจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ส่วนเซ็นเซอร์ตัวหลักอย่างแอ็คเซเลโรมิเตอร์นั่นยังใช้หมุนจอได้ตามปกติ ทั้งในมีเดีย เซ็นเตอร์และแกลเลอรี่ และก็หมุนในเบราเซอร์ไม่ได้ซักที
เป็นธรรมดาของมือถือวอล์คแมนระดับกลางที่จะไม่มีออโต้ โฟกัสให้ใช้ในกล้อง ถ้าเป็นรุ่นแพงนั่นอีกเรื่องนึง ขืนดึงดันจะเอากล้องดีๆ ออก คาดว่าคงจะขายไม่ได้อย่างแน่นอน นอกจากกล้องภาพนิ่งแล้ว W508 ยังมีกล้องวิดีโอที่บันทึกออกมาเป็นไฟล์บีบอัดคุณภาพเยี่ยมอย่าง MP4 อีกด้วย คุณภาพและลูกเล่นโดยรวมถือว่าพอรับได้ เสียดายอย่างเดียวตรงที่เป็นมือถือฝาพับแล้ววิวฟายน์เดอร์มันไม่เต็มจอเนี่ยสิ
ปิดท้ายด้วยเรื่องประทับใจอีกสองเรื่อง เรื่องแรกคือ W508 มีหน่วยความจำในตัวค่อนข้างเยอะ เมื่อเทียบกับมือถือในระดับราคาเดียวกัน สองคือ เซ็นเซอร์ตรวจจับความเคลื่อนไหวเอาไปใช้กับเกมในเครื่องได้ ไม่จำกัดให้ใช้เฉพาะรุ่น F305 รุ่นเดียวอีกต่อไป คาดว่าอีกหน่อยคงมีเกมหลุดมาให้เล่นอีกเยอะ

กูรูฟันธง
เป็นมือถือวอล์คแมนโฟนธรรมดา แค่อ่านพรีวิวของเราผ่านๆ ก็น่าจะพอทราบว่าจุดขายของรุ่นนี้จริงแล้วอยู่ที่การเปลี่ยนหน้ากากด้วยตัวของผู้ใช้เอง ซึ่งมีน้อยรุ่นที่จะทำได้ หรือใครมีหัวครีเอทหน่อย จะเอาไปเพ้นท์ลาย พ่นสีตามแบบที่ตัวเองชอบก็ไม่ผิดกติกา สรุปแล้ว W508 ก็คงเหมาะกับวัยรุ่นเหมือนเดิม ด้วยเหตุผลทางด้านการดีไซน์และฟังก์ชั่นในแบบฉบับของวอล์คแมนโฟนครับ

ข้อดี

1. เปลี่ยนหน้ากากได้หลากสีหลายแบบ
2. มีจอและปุ่มสัมผัสที่ใช้สั่งงานภายนอก
3. ระบบเจสเจอร์ คอนโทรล ใช้หยุดเสียงด้วยการโบกมือ
4. เซ็นเซอร์ตรวจจับความเคลื่อนไหวใช้กับเกมได้
5. กล้อง 3.2 ล้านพิกเซล พร้อมการถ่ายวิดีโอระดับคิววีจีเอ
6. เพิ่มหน่วยความจำด้วยเมมโมรี่สติ๊กไมโคร 8 กิกะไบต์
7. กระจกด้านนอกเป็นแบบกันรอยขีดข่วน

ข้อเสีย

1. แถมหน้ากากมาให้ในกล่องแค่อันเดียวเอง (1+1)
2. รองรับเอชเอสดีพีเอแค่ความถี่เดียว
3. เซ็นเซอร์หมุนจอใช้หมุนในเบราเซอร์ไม่ได้