Samsung F400 - ซัมซุง
สัดส่วนภายนอก
น่าจะขึ้นแท่นเป็นมิวสิคโฟนอีกตัวจากค่ายซัมซุงที่น่าจับตามองไม่แพ้รุ่นไหน เนื่องด้วยว่ามีลักษณะการทำงานคล้ายรุ่นพี่ i450 แม้จะยังไม่เข้าข่ายสมาร์ทโฟนก็ตามที แต่เชื่อว่าระบบเสียง ลำโพง และการปฏิบัติการด้านดนตรีสามารถเทียบชั้นเชิงจนเป็นมวยรุ่นเดียวกันได้แน่
ถ้าดู F400 ในท่าสงบนิ่ง ไม่ยืดชิ้นส่วนใดออก เราอาจมองว่านี่คือโทรศัพท์ฝาเลื่อนธรรมดาตัวนึง แต่ในความเป็นจริงแล้ว i450 คือแม่พิมพ์หรือต้นแบบของรุ่นนี้ เนื่องจากมีตัวเครื่องแบบ ดูอัล สไลด์ หรือสไลด์สองทาง ทางหนึ่งเป็นปุ่มกดตามแบบฉบับของมือถือสไตล์นี้ ในทางตรงข้ามเป็นลำโพงคู่ชู้ชื่นที่สร้างสรรค์มาด้วยน้ำมือของ แบงก์ แอนด์ โอลุฟเซ่น เจ้าเก่า แต่แปลกแฮะ ผมเห็นภาพในอินเตอร์เน็ตมาว่า F400 จะมีตัวสกรีนแปะเอาไว้ว่า Bang & Olufsen ICEpower ส่วนตัวที่ผมเอามาเล่นกลับไม่มี ไหงเป็นงั้นล่ะ
 |
ไม่ใช่ลำโพงสเตอริโอเท่านั้นที่จะทำให้มือถือฝาเลื่อนจากซัมซุงขายออก ปุ่มแบบวงล้อหมุนด้านหน้าก็ทำงานได้เยี่ยมเช่นกัน มันใช้เลื่อนหาเพลงจำนวนมากได้อย่างสนุกนิ้ว หรือถ้าใครไม่ถนัด ไอ้วงล้อที่ว่านี้ยังแปลงตัวเองให้เป็นปุ่มห้าทิศได้เหมือนการควบคุมปกติ แต่อาจจะติดขัดนิดหน่อย เพราะนานๆ ที ความไม่แม่นยำจะเกิดขึ้น ก็ได้แต่ฝึกปรือฝีมือการใช้แม่โป้งให้เชี่ยวชาญกันเอาเองนะครับ
เลนส์กล้องที่ด้านหน้า มีประโยชน์ในการใช้งานด้านวิดีโอ คอลล์เท่านั้น หรือจะเปิดกล้องแล้วส่องเศษอาหารเมื่อกลางวันก็พอไหว เพียงแต่ว่ามันเก็บภาพไม่ได้ และปุ่มกดทั้งหมดทั้งแผงนั่นก็ไม่ได้เป็นปุ่มสัมผัสเหมือนหลายรุ่นที่ผ่านมา นอกจากนี้ รอบเครื่องยังมีปุ่มชัตเตอร์ ปุ่มลัดเข้าโหมดเพลง ปุ่มปรับเสียง รูร้อยสาย รูเสียบหูฟัง 3.5 มิลฯ เลนส์กล้อง แฟลช พอร์ต และสล็อตเต็มไปหมด
 |
ชำแหละเครื่องใน
พอได้เล่นไอโมบาย 613 ที่มีรูหูฟังเยอะแล้วนึกสนุก กอปรกับเห็นว่า F400 มีทั้งพอร์ตของสมอลทอล์ค และรูเสียบขนาด 3.5 ม.ม. ผมเลยลองเอาทั้งคู่มาต่อกับเครื่องไว้แล้วเปิดเพลงดู ผลปรากฏว่าเสียงออกหมดทั้งสองคู่สี่หูเลยแฮะ เท่ากับเป็นการประยุกต์ใช้จนได้ดิบได้ดีไม่แพ้รุ่นเมื่อกี๊เลย
ในส่วนของเครื่องเล่นเพลงเอง F400 แทบจะยกเครื่องของ F330 มา มันมีคุณสมบัติตามที่ผมได้กล่าวไว้ในตารางสเป็ก สิ่งที่เพิ่มเติมมาจากรุ่นเก่าเห็นจะเป็นการหยุดเพลงแบบ เฟด เอ๊าท์ คือเมื่อเราหยุดเพลง เสียงจะค่อยๆ เบาลงจนดับไป อีกประเด็นนึงที่เป็นลูกเล่นของรุ่นนี้ และเคยลองเล่นใน F250 ไปแล้วคือ การค้นหาข้อมูลเพลงด้วย มิวสิค เรคอกนิชั่น (Music Recognition) วิธีทำงานของมันไม่ต่างอะไรจากแทร็คไอดีของโซนี่ อีริคสัน แต่เราก็ไม่รู้อยู่ดีว่าฐานข้อมูลของใครแน่นกว่ากัน
 |
จริงแล้วเรื่องกล้องมันก็เด่นเหมือนกันนะ แม้จะยังไม่สุดขั้ว แต่ก็ดีกว่าวอล์คแมนโฟนของอีกค่าย ฟังก์ชั่นที่ควรมีอย่างออโต้ โฟกัส แฟลช โหมดวัดแสงแบบต่างๆ ตลอดจนกล้องวิดีโอที่ถ่ายเป็นไฟล์เอ็มพี 4 ได้ สิ่งเหล่านี้ล้วนแล้วแต่ทำให้ F400 มีดีกับเขาเหมือนกัน เสียดายอย่างเดียวตรงชัตเตอร์ไม่เป็นแบบสองจังหวะนี่แหละ เรากดลงไปทีเดียว กล้องจะจับโฟกัสตรงกลางให้อัตโนมัติ ทำให้เราจัดองค์ประกอบภาพไม่ได้
ความเปลี่ยนแปลงอีกอย่างที่ผมสังเกตเห็นคือ โปรแกรมอ่านไฟล์เอกสาร เดิมทีซัมซุงใช้พิคเซล วิวเวอร์ในการเปิด ทว่าตอนนี้เปลี่ยนไปใช้เน็ตฟรอนต์ ด็อคคิวเมนท์ รีดเดอร์ ซึ่งเป็นปลั๊กอินของเบราเซอร์ตัวเก่งเวอร์ชั่น 3.4 เท่าที่ลองเปิดไฟล์ภาษาไทยดู สระและวรรณยุกต์ยังดูแหว่งๆ ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับระบบภาษาไทยในเครื่องที่ยังไม่สมบูรณ์หรือเปล่า เราคงต้องรอเครื่องขายจริงอีกตามเคย นอกจากนี้ F400 ยังมีเมนูลัดแบบพิเศษจากทางกูเกิ้ลให้ผู้ใช้เข้าสู่กูเกิ้ล เสิร์ช และ จีเมล์ได้อย่างรวดเร็ว
 |
กูรูฟันธง
เมื่อเทียบกับ i450 เรื่องระบบการเล่นเพลงโดยรวมแล้ว ผมคิดว่า F400 ไม่ได้เป็นรองจริงๆ หากใครอยากอ่านรายละเอียดแบบสกัดเข้มข้นเหมือนวีต้า พรุนของน้องจั๊กจั่น คงต้องเปิดว้อทโฟนเล่มล่าสุดอ่านกัน ส่วนใครที่ชอบมือถือฟังเพลง เสียงลำโพงดังๆ ฟีเจอร์เกี่ยวกับดนตรีครบถ้วน ซัมซุงตัวนี้น่าเล่นไม่เบา และอย่าลืมว่าฮาร์ดแวร์เรื่องกล้องของมันก็ใช่ว่าจะธรรมดาซะที่ไหน ทีนี้อยู่ที่ราคาเปิดตัวอย่างเดียวแล้วว่าจะเสกเงินออกจากกระเป๋าคุณได้หรือเปล่า วัดใจกันไปเลย
ข้อดี
- ได้ระบบเสียงจากบีแอนด์โอมาช่วยการเล่นเพลง
- ลำโพงสไลด์แบบสเตอริโอ
- กล้อง 3 ล้านพิกเซล มีออโต้ โฟกัส
- อ่านไฟล์เอกสารจากไมโครซอฟต์ได้ครบถ้วน
- รูเสียบหูฟังขนาด 3.5 ม.ม.
- เล่นเพลงออกจากหูฟังทั้ง 2 ชุดได้พร้อมกัน
- มีบลูทูธ เอดจ์ และรองรับ 3 จี
- รองรับการอัพเดตโมบาย บล็อกผ่านตัวเครื่อง
ข้อเสีย
- เครื่องเล่นเพลงปรับอีควอไลเซอร์แบบคัสตอมไม่ได้
- การอ่านไทยในโปรแกรมเปิดเอกสารยังมีปัญหา (จะมีการแก้ไขในอนาคต)
- ชัตเตอร์แบบจังหวะเดียว ควบคุมการใช้ออโต้ โฟกัสไม่ได้
- กล้องหน้าก็ถ่ายรูปไม่ได้เช่นกัน
|
พรีวิว 