สัดส่วนภายนอก
ในเล่มนี้เองยังรวมมือถือของ O2 มาไว้สองรุ่นโดยตัวนึงเป็นสมาร์ทโฟน อีกตัวเป็นพอกเก็ตพีซีโฟน ที่ทำงานได้สุดยอดทั้งคู่ Xphone จะเน้นการทำงานเป็นโทรศัพท์มากกว่า เพราะว่ามีปุ่มกดตัวเลขมาให้เสร็จสรรพ ผมคิดว่าการออกแบบของรุ่นนี้ทำออกมาได้โฉบเฉี่ยวดีแท้ และคงไม่ตกยุคไปง่าย ๆ เหมือนมือถือบางตัวเป็นแน่ อย่างไรก็ตาม เรามาดูกันก่อนดีกว่าว่าเครื่องนี้เป็นอย่างไร เริ่มแรกคือ วัสดุที่ทำมาเป็นตัวเครื่องมีความหนาแน่นและแข็งแรงสุด ๆ ขนาดตัวที่ผมเอามาทำมีอายุค่อนข้างมากแล้วก็ตาม ยังไม่เห็นวี่แววของอาการ “หลวม” เลย อีกทั้งยังเป็นสีทูโทนคือดำตัดกับเทาเมทัลลิก ทำให้คงความสวยงามในแบบฉบับของมันเอง รอบตัวเครื่องไม่มีอะไรเหนือไปกว่าพอกเก็ตพีซีโฟนโดยทั่วไป เพราะด้านหน้าก็มีปุ่มแบบธรรมดา ควบคุมด้วยจอยสติ๊ก และซอฟท์คีย์สองฝั่ง ด้านซ้ายมากันเป็นแผงตั้งแต่ปุ่มเปิดปิด ปุ่มอัดเสียง ปุ่มปรับเสียง และช่องใส่การ์ดความจำแบบเอสดี หัวเครื่องมีอินฟราเรด ข้างในเครื่องฝังชิปบลูทูธอยู่ ซึ่งผมก็มองไม่เห็นสักหน่อย แหะ ๆ ปิดท้ายด้วยความประทับใจกันอีกนิด เนื่องจากตัวเครื่องมีน้ำหนักแปรผันกับขนาดของมันมาก เห็นตัวใหญ่แบบนี้ ทำไมน้ำหนักมันถึงเบาจังนะ

ชำแหละเครื่องใน
ความที่ใช้วินโดว์โมบายเหมือนกับ Mio 8380 ทำให้เครื่องในมันมีอะไรคล้ายกันเกือบหมด ผมแทบจะลอกมาทั้งแผงได้เลย อย่างไรก็ตาม ผมขอคุ้ยดูหน่อยละกันว่ามันมีอะไรบ้าง เริ่มที่การใช้วินโดวส์สมาร์ทโฟน 2002 และหน่วยประมวลผลชนิด ARM OMAP710 ซึ่งเป็นคนละตัวกับ 8380 โดยทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ เนื่องจากอย่างที่ผมบอกไปแล้วว่า เราสามารถลงโปรแกรมทั้งหลาย ทั้งที่โหลดมาฟรี และเสียเงิน เข้าไปในเครื่องเพื่อใช้งานในขั้นสูงได้ต่อไป อีกทั้งกล้องดิจิตอลของรุ่นนี้ก็ถ่ายได้ด้วยความละเอียดสามแสนพิกเซล พร้อมถ่ายวิดีโอความยาวไม่จำกัดเป็นไฟล์ WMV ที่สามารถเปิดดูในคอมได้โดยใช้วินโดวส์มีเดียเพลเยอร์ ซึ่งใน Xphone ก็มี เท่ากับว่าเราจะดูวิดีโอในมือถือได้ หรือจะฟังเพลงก็ไม่มีใครห้าม ส่วนเรื่องออแกไนเซอร์นั้นเหมือนย่อพอกเก็ตพีซีมาไว้ในเครื่องเลยล่ะ เพราะการทำงานแทบจะไม่ต่างกัน เพียงแต่เจ้านี่ต้องใช้ปุ่มตัวเลขในการป้อนข้อมูล ซึ่งต่างจากพอกเก็ตพีซีแบบปกติที่ใช้ปากกาสไตลัสจิ้มหน้าจอเอา ในขณะที่ สมุดโทรศัพท์สุดฉลาดได้ถูกบรรจุเอาไว้เช่นกัน เพราะสามารถหาเบอร์ได้หลายแบบ ต้องลองไปเล่นเอาเอง แล้วสุดท้ายการเชื่อมต่อที่ใช้อินฟราเรด บลูทูธ และสายซิ้งค์ที่มาในกล่องช่วยอำนวยความสะดวกให้เรามากทีเดียว แต่ดูแล้วบลูทูธยังไม่ค่อยปกติในการส่งไฟล์ซักเท่าไหร่

กูรูฟันธง
เอาแบบรวบยอดถึงข้อเสียมันก่อนละกัน ซึ่งเป็นข้อเสียแบบเหมารวมในขอบข่ายของสมาร์ทโฟนหลายตัว นั่นคือขนาดและน้ำหนักที่ผมรับไม่ค่อยได้ หากต้องพกไปไหนมาไหน ผมยอมเอาโทรศัพท์ตัวเล็ก ๆ สักตัว และพีดีเออีกเครื่องดีกว่า เพราะเราก็ไม่ได้ใช้พีดีเอทุกวันนี่นา นอกนั้นยังมีเรื่องเหมารวมอีกอย่างคือ เครื่องมันไม่รองรับภาษาไทยแบบเต็มตัว ต้องหาโหลดโปรแกรมภาษาไทยกันเอาเอง เพื่อทำให้เครื่องอ่านเขียนไทยได้ สุดท้ายคือ การอัดเสียงของเครื่องนั้นไม่สามารถอัดเสียงสนทนาได้ ซึ่งผมว่ามันจำเป็นอยู่เหมือนกันนะ ในทางตรงข้าม ข้อดีของมันที่ผมเห็นมีเยอะเหลือเกิน ตั้งแต่การใช้งานเป็นออแกไนเซอร์แบบละเอียด ที่ไม่ต้องห่วงว่าชีวิตจะยุ่งเหยิงเพราะขาดตัวจัดการที่ดี หรือสมุดโทรศัพท์แบบใส่รายละเอียดได้ รวมทั้งการถ่ายรูปสามแสนพิกเซลด้วยกล้องดิจิตอลในเครื่อง และหากไม่ชอบภาพนิ่ง จะขอแบบเคลื่อนไหวโดยการถ่ายวิดีโอก็ยังได้ นอกจากนี้ การดูหนังฟังเพลงผ่านวินโดวส์มีเดียเพลเยอร์ สุดท้ายคือการแชทผ่านเอ็มเอสเอ็น แมสเซนเจอร์ โปรแกรมที่ใครไม่เคยเล่นคงเชยระเบิด ทั้งหมดนี้เองทำงานอยู่บนระบบปฏิบัติการวินโดวส์สมาร์ทโฟนครับ สรุปแล้วว่า O2 Xphone เหมาะแก่ผู้ใช้กลุ่มเดียวกับ Mitac Mio ทั้งสองตัวคือ คนที่ต้องการใช้ออแกไนเซอร์แบบเป็นระบบหน่อย บวกกับการลงโปรแกรมให้กับเครื่องเพื่อใช้งานให้เต็มประสิทธิภาพ แต่ไม่ชอบฝาพับ ตัวนี้จึงเป็นทางเลือกที่ดีทางหนึ่งเช่นกัน

ข้อดี
• ระบบปฏิบัติการวินโดวส์สมาร์ทโฟน 2002
• กล้องดิจิตอลสามแสนพิกเซล
• เล่นอินเตอร์เน็ตแบบ www ได้
• แชทผ่านเอ็มเอสเอ็น
• มีบลูทูธ
• เพิ่มการ์ดความจำได้

ข้อเสีย
• ตัวเครื่องมีขนาดใหญ่
• ไม่รองรับภาษาไทย

ข้อกำหนดในการแสดงความคิดเห็น
- ไม่โพสข้อความที่ก่อให้เกิดความเสื่อมเสียต่อสถาบันชาติ ศาสนา พระมหากษัติย์
- ไม่โพสข้อความโฆษณา (โพสได้บ้างแต่อย่าสแปม)

หมายเหต - ข้อความที่แสดงความคิดเห็นเหล่านี้ถูกโพสขึ้นโดยบุคคลทั่วไป ที่ไม่สามารถระบุหรือยืนยันตัวตนได้ ดังนั้นโปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน และทางทีมงานจะไม่รับผิดชอบความเสียหายที่เกิดขึ้น จากการโพสข้อความเหล่านั้น ดังนั้นถ้าพบเห็นข้อความที่ผิดข้อกำหนด สามารถแจ้งมาได้ที่ webmaster ทางทีมงานจะทำการลบโดยทันที